Jak przekazać kulinarne tradycje kolejnym pokoleniom, nie sprowadzając ich do zapisanej receptury? Temu pytaniu poświęcono warsztaty „Forever Flavors”, o których poinformowano 20 listopada. Spotkanie odbyło się wcześniej, w dniach 31 października–4 listopada 2026 roku, w chińskim Quanzhou i zgromadziło 30 osób z różnych krajów i regionów: kucharzy, badaczy oraz specjalistów zajmujących się dziedzictwem kulinarnym. Wydarzenie zorganizowano w ramach Międzynarodowego Miesiąca Gastronomii w Quanzhou.
Uczestnicy poznawali lokalne tradycje nie tylko podczas rozmów. Program obejmował wizyty w terenie, spotkania z rzemieślnikami, praktyczną naukę i wspólne gotowanie. Chodziło o to, by zobaczyć, jak wiedza o składnikach i technikach przechodzi z pokolenia na pokolenie — często przez obserwację i wielokrotne ćwiczenia, a nie przez sztywne instrukcje.
Smak, który wymaga praktyki
Podczas warsztatów rozmawiano o umiejętnościach trudnych do opisania samymi proporcjami: wyczuwaniu temperatury, rozpoznawaniu właściwego momentu i ocenie tekstury. Jak podkreślali organizatorzy, takie kompetencje rozwijają się dzięki uważnej pracy ze składnikami, obserwacji warunków i powtarzaniu kolejnych czynności. Właśnie te szczegóły decydują o tym, że tradycyjna potrawa zachowuje swój charakter, nawet gdy jej przygotowanie nie opiera się na precyzyjnym pomiarze każdego etapu.
Goście spróbowali też własnych sił przy regionalnych daniach i wypiekach. Przygotowywali mianxian — cienki makaron pszenny wyrabiany ręcznie, honggaozi, czyli tradycyjne słodkie ciastka z maltosem, oraz runbing: cienkie placki zawijane z różnymi nadzieniami. Zajęcia pozwalały poznać nie tylko smak potraw, lecz także techniki i lokalne zwyczaje związane z ich przyrządzaniem.
Warsztaty są częścią projektu „Forever Flavors”, uruchomionego w styczniu 2026 roku przez Regionalne Biuro UNESCO dla Azji Wschodniej oraz firmę Lee Kum Kee. W organizację spotkania włączyły się także władze Quanzhou i lokalne instytucje zajmujące się gastronomią, handlem oraz kulturą i turystyką. Współpraca pokazuje, że ochrona kulinarnego dziedzictwa może łączyć edukację, lokalne rzemiosło i działania instytucji publicznych.
Przesłanie spotkania wykracza poza samą kuchnię: tradycja kulinarna to również wiedza o produktach, technikach i środowisku, w którym powstają. W Quanzhou młodzi praktycy mogli uczyć się bezpośrednio od osób podtrzymujących miejscowe zwyczaje, a zarazem wymieniać doświadczenia z uczestnikami z innych stron świata. Taki dialog może pomóc zachować regionalne smaki, nie zamykając ich w przeszłości, lecz przekazując je dalej jako żywą umiejętność.
